Sunday, March 21, 2010

Γιατί σωπαίνουν τα κανάλια ;;

Καλημέρες!

Μέχρι τώρα ανέβαζα τα ..μαθητικά μου κείμενα, κάτι σαν να ήταν το blog ένα δεύτερο τετράδιο, αλλά σήμερα ξύπνησα με πιο άγριες διαθέσεις.

Υπάρχουν πολλές ρητορικές ερωτήσεις που κάνουν την αντίθετη δουλειά. Αντί να ανοίγουν ένα θέμα, το κλείνουν. Θέλω να πω πως, καθώς έχουμε ξεμάθει τα επιχειρήματα, το υπονοούμενο κάνει πλέον όλο και συχνότερα τη δουλειά του πυροσβέστη. Γινεται όλο και συντηρητικότερο.



Ας υποθέσουμε τις εξής ερωτήσεις:
Γιατί τα κανάλια δεν ξεσκεπάζουν σκάνδαλα που έχουν να κάνουν με το σύστημα στο οποίο τα ίδια ανήκουν; Γιατί ενώ μιλούν με περισσό μένος για τους πολιτικούς και τα κόμματα κάνουν γαργάρα τα ζητηματα που αφορούν άλλα κανάλια; Στο κάτω κάτω ανταγωνιστές δεν είναι;

Θα μου πείτε, τώρα είναι περίοδος κρίσης. Εκκρεμεί το Ecofin, η ευρωπαϊκή βοήθεια και το ΔΝΤ. Το ασφαλιστικό, το έλλειμμα, η ανεργία που δεν ήταν ποτέ χειρότερα και, φευ, η Εκκλησία που απειλεί να μας σύρει στα δικαστήρια. Τα εσωτερικα των καναλιών θα κοιτάμε;

Από την άλλη, σε μία χώρα που η τηλεόραση έχει διείσδυση σχεδόν 100%, που η συνδρομητική και η καλωδιακή είναι ακόμα άγνωστες λέξεις και που, χάρη στη Digea, η ψηφιακή μετάβαση δε γεννά παρά ελπίδες για λιγότερα χιόνια στους δέκτες μας, σε μια χώρα τόσο παραδομένη στην τηλεόραση, τα εσωτερικά των καναλιών μετράνε.

Σε ένα παλιότερο post που λάτρεψα ο Νίκος Σμυρναίος, που διδάσκει στο Πανεπιστημιο της Toulouse, μιλάει για την πολιτική οικονομία των ΜΜΕ, τη μόνη πλέον δυνατή οικονομία, και έχει ένα κατατοπιστικό χάρτη, που προσάρμοσα για τις ανάγκες της μεταπτυχιακής μου κάπως έτσι:



Όχι, τα κανάλια δεν είναι μόνο ανταγωνιστές.

Κι αυτό δε χρειάζεται κανείς μαθήματα πολιτικής οικονομίας για να το καταλάβει. Αρκεί να ακούσει την πρόσφατη είδηση για την αυτοκτονία του εφοριακού που υπέγραψε την απαλλαγή του ALTER από την υπόθεση των εικονικών τιμολογίων που θα του κόστιζαν λίγο ή πολύ 50.000.000 ευρώ πρόστιμο και θα έβαζαν φρένο τόσο στο σταθμό όσο και στις θυγατρικές του.

Όπως έχω αναλύσει στην δπλωματική μου, που κατέθεσα πρόσφατα, και όπως εύκολα μπορεί ο καθένας να καταλάβει αν αφιερώσει ένα απόγευμα να δει τα σποτ που παίζουν στο κανάλι σαν δεύτερο πρόγραμμα, ο όμιλος στον οποίο ανήκει το ALTER έχει φτάσει μέσα σε λιγότερο από μία δεκαετία, χάρη σε πολλών ειδών ασυλίες, να ορίζει τον κλάδο της δισκογραφίας, τον θεατρικό κλάδο ακόμα και τις εκδόσεις. Στο δε παιδικό κοινό είναι σχεδόν χωρίς ανταγωνιστή.




Το ιστορικό της φορολογικής περιπέτειας του ALTER μπορεί να το δει κανείς εδώ. Στην τηλεόραση κακώς θα περιμένει να το δει. Από όσο ξέρω, το έχει παίξει μόνο ο ΣΚΑΙ, και εγώ το άκουσα χτες, μεταξύ αστεϊσμών, από το Αλ Τσαντήρι. Ο Λαζόπουλος αναρωτιόταν γιατί δεν το είπε κανένα κανάλι και διαβεβαίωνε ότι όταν οι Γερμανοί του βάλουν όρια, θα πάει σπίτι του. Διευκρίνισε, ευτυχώς, ότι δεν παριστάνει τον αντεξουσιαστή.

Δεν έχω ιδέα αν πράγματι το συγκεκριμένο γεγονός συνδέεται με την υπόθεση του ALTER- δε θα μπορούσα. Αναρωτιεμαι, όμως, γιατί τα κανάλια, τόσο ανταγωνιστικά μεταξυ τους κατά τα άλλα, δεν ανέφεραν τιποτα σχετικά (κατι που ισχύει για όλο το χρονικό της περιπέτειας του ALTER). Και το αναρωτιέμαι επειδή ακριβώς το ALTER είναι εδώ και καιρό παραπάνω από υπολογίσιμος παίχτης στο χώρο των media και στο χώρο του πολιτισμού, γενικότερα.

Εύκολα συμπεράσματα δεν μπορούν να βγουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Και όπως λέει και ξαναλέει ένας αγαπημένος μου καθηγητής, όσο στέκεσαι στις ευθύνες των προσώπων χάνεις αυτό που συμβαίνει από πίσω.
"Στη Δομή, αδέλφια μου, στη Δομή..".

Καθώς βγαίνω να αγοράσω το Κυριακάτικο φύλο της REAL News με το οποίο κυκλοφορεί το καινούργιο cd της Πρωτοψάλτη, που διαφήμισε ο Χατζηνικολάου στο κεντρικό δελτίο του ALTER καθώς αυτό βρισκόταν σε ζωντανή σύνδεση με τον LOVE FM, του υιού Κουρή, που μετέδιδε κατ' αποκλειστικότητα τα 2 από τα 12 τραγούδια του cd που, ας σημειωθεί, φέρει το διακριτικό της HEAVEN που ανήκει σε άλλο κανάλι, από το οποίο, ας μην κρυβόμαστε, πολλοί άλλοι ..καταγόμαστε,

αφήνω ανοιχτό στο laptop να παίζει το νέο της τραγούδι
σφραγισμένο με κάθε λογής λογότυπα

και ένα υπόλειμμα από το χαμόγελό της.

video

Μη ρωτήσετε αν μου αρέσει το τραγούδι.

Δεν ήταν αυτό το θέμα του post..

Καλημέρα..

Saturday, March 13, 2010

Συλλαβίζοντας την Αγορά

«‘Ναός’ τι σημαίνει; » ρωτάει ο Αζίζ τη δασκάλα του που έχει μόλις στηρίξει στον πίνακα μια φωτογραφία της Ακρόπολης. Θα πάνε εκδρομή την Κυριακή και δείχνουν ενθουσιασμένοι.

«Ναός είναι η εκκλησία», του απαντά εκείνη. «Και το τζαμί. Και του Βούδα. Ό,τι είναι ιερό, είναι ναός. Κάθε σπίτι Θεού, ναός είναι». Ο Αζίζ, που έχει μόλις έξι μήνες στην Ελλάδα, της γνέφει πως κατάλαβε και στρέφεται στον διπλανό του να εξηγήσει.

Ό,τι λέγεται μέσα στην τάξη αυτή επαναλαμβάνεται πολλές φορές, χαμηλόφωνα, σε πολλές γλώσσες και ο καθένας πιάνεται από όποιον ήχο μπορεί. Όπως σε κάθε τάξη υπάρχουν καλοί και λιγότερο καλοί μαθητές, μπροστινό θρανίο και γαλαρία. Στη γαλαρία, κάθεται ο Αλί- είναι μικρότερος από τους άλλους. Φοράει γουόκμαν. Αναρωτιέμαι τι κάνει εδώ αφού δεν προσέχει. Η δασκάλα του χρησιμοποιεί πολύ τα χέρια της όταν μιλάει κι εκείνος δεν παίρνει στιγμή από πάνω της τα μάτια του. Καθώς ψάχνουν να μεταφράσουν στα αιγυπτιακά τη λέξη «ποτάμι», ο Αλί λέει δυνατά «νάχαρ» και ο διπλανός του το λέει να το ακούσει η τάξη. «Το έχουμε ξαναπεί το ποτάμι», διαμαρτύρεται. Η Άννα Δαμιανίδη, η δασκάλά τους, συμπληρώνει, πιο υπομονετική από τους καλύτερους μαθητές της, ότι είναι «σαν τον Νείλο, αλλά πιο μικρό. Ο Ιλισσός».

Οι καλύτεροι μαθητές της θα φύγουν γρήγορα. Και οι χειρότεροι γρήγορα θα φύγουν. Το σχολείο της Κυψέλης είναι ένα πέρασμα. Για το Αιγαίο, για την Ιταλία, για πίσω στο Μπαγκλαντές, κανείς δεν ξέρει τι θα τους ξημερώσει. Όμως οι δασκάλες τους έχουν απαιτήσεις. Αλλιώς, τι νόημα θα είχε να έρχονται;



Στη γωνιακή τάξη, αυτή που φαίνεται από τη Φωκίωνος, η Γεωργία λέει στο μικρότερο μαθητή της ότι του βρήκε θέση σε πολυπολιτισμικό σχολείο. Μπορεί να ξεκινήσει από τη Δευτέρα. Εκείνος σκύβει το κεφάλι, γνέφει ότι δε θα πάει. Είναι 8 άτομα που ζουν στο ίδιο σπίτι και δουλεύει ένας για όλους. Είναι δεν είναι 17. Η Γεωργία επιμένει. «Να μην πάει χαμένος», μου λέει χαμηλά. Εκείνος φεύγει χαμογελώντας από την τάξη και γυρνάει κρατώντας της πορτοκαλάδα.

Στο βάθος της Αγοράς βρίσκω την πιο ήσυχη τάξη απ’ όλες. Δε θα ακολουθήσουν την εκδρομή στην Ακρόπολη και είναι γι’ αυτούς σαν μια οποιαδήποτε Παρασκευή. Η ταμπέλα πάνω από την είσοδο γράφει «Κατεψυγμένα προϊόντα Ροντογιάννης» και η συρόμενη είναι μισή ανοιχτή. Μπαίνω αθόρυβα και κάθομαι στη μόνη θέση που είναι άδεια. Δε με προσέχει κανείς. Όλων τα μάτια είναι καρφωμένα στον πίνακα που η δασκάλα γράφει τις εκδοχές του ι. Μετά διαβάζουν όλοι μαζί: «έχεις», «όχι», «μήλο», «φίλοι». Δίπλα μου κάθεται ο Τζέραλντ. Με κοιτάει που δε διαβάζω και ρωτάει: «Από πού είσαι;». Λέω «Ελλάδα». Τον βλέπω που απορεί. Η δασκάλα του τον επαναφέρει στην τάξη, ζητώντας να διαβάσει φωναχτά τη σειρά των δίφθογγων. Μετά στρέφεται στον Μπίνιαμ και του δείχνει πως λέγεται το «θ». «Ναι, σσσσέλω», λέει εκείνος σιγά και η τάξη ξεσπάει σε γέλια. Δεν τους μαλώνει που γελάνε. Δε θυμώνουν που δεν τα καταφέρνουν. Όλων η προφορά είναι αστεία και το ξέρουν. Συχνά δείχνουν ανυπόμονοι, πετάνε στην άκρη τα μολύβια, μιλάνε διάφορες γλώσσες. Εκείνη περιμένει. Ο Βένιαμ έχει καλύτερη προφορά από τους άλλους. «Μένεις στην Κυψέλη;», τον ρωτάει. «Όχι. Μπάγκλαντες», της απαντάει και όλοι ξαναπιάνουν τα γέλια.

Που και που χτυπάνε κινητά με αραβικά ringtones. Τα σηκώνουν, μιλάνε χαμηλόφωνα, δεν τους μαλώνει- χρόνος ιδιωτικός, πολύτιμος χρόνος. Έξω η κίνηση από τη Δροσοπούλου δυναμώνει, παράξενα πρόσωπα σταματούν που και που και κοιτάνε από το τζάμι. «Σήμερα που ήρθατε», μου λέει η δασκάλα τους, «είναι ένα μάθημα δραματικό. Μου τέλειωσε ο μαρκαδόρος..» . Δράμα, όπως μικρό δράμα. Για τα μεγάλα δε μιλάνε. Ότι η Έλσα χτες, μετά από 3 μήνες μάθημα δεν ήρθε. Κινητά χτυπάνε. Δίπλα μου ο Τζέραλντ πασχίζει να βρει σε ποιο σημείο της σελίδας έχουν φτάσει. Του δείχνω τη σειρά του ταυ. «Γκερνό», μαλώνει τον πιο ζωηρό μαθητή της η δασκάλα, «τι γράφει εδώ;». «Ξανά!», της λέει εκείνος, σίγουρος. Και μετά τραγουδιστά: «Πες το μου ξανά ότι μ’ αγαπάς». Αστειεύεται με Βέρτη. Του γελάω. Εδώ ζούμε. Η δασκάλα γράφει τη φράση στον πίνακα, με όσο μελάνι της έχει μείνει. Δεν υπάρχει ακατάλληλο παράδειγμα σ’ αυτή την τάξη. Όπου βρει να ακουμπήσει η γλώσσα είναι καλά. Κοιτάω τον διπλανό μου που πασχίζει να αντιγράψει στο τετράδιό του τα σύμφωνα. Είμαστε σχεδόν συνομήλικοι. Έχει τελειώσει το Πανεπιστήμιο, λένε, κάπου αλλού. Τον βλέπω να σκοτεινιάζει, όλοι σκοτεινιάζουν, καθώς η δασκάλα ζητά μία λέξη έστω που να περιέχει το «γκ». «Παγκράτι», λέω δυνατά. Γελάνε. Το γνωρίζουν όλοι. «Και.. αγγελίες». Γελάνε τώρα πιο δυνατά. Αυτό κι αν το γνωρίζουν.

Η Νατάσα Παπαδοπούλου, η δασκάλά τους, παίρνει παρουσίες και τους δίνει ραντεβού για την επόμενη Παρασκευή. «Γιατί παίρνετε παρουσίες, αφού συνήθως δεν μένουν για πολύ;» τη ρωτάω. «Πρέπει να αισθάνονται ότι είναι σχολείο», μου λέει σοβαρά. «Ακόμα κι όταν αφήνουν το μάθημα, έρχονται που και που να μας δουν. Μαθαίνουμε νέα τους. Προχτές είχα κατέβει εκτάκτως να τους διαβάσω τις μικρές αγγελίες, γι’ αυτό γέλαγαν». Τη ρωτάω αν έμενε πάντα στην Κυψέλη. Αν ερχόταν στην Αγορά. «Πάντα», μου λέει. «Είκοσι χρόνια πριν ο χώρος αυτός έσφυζε από ζωή. Με τα χρόνια γέρασε και ο δήμος αποφάσισε να τον κλείσει για να φτιάξει γκαράζ και πολυκαταστήματα. Τότε αποφάσισαν οι κάτοικοι να τον καταλάβουν. Έτσι βρισκόμαστε σήμερα εδώ και έτσι έγινε το σχολείο. Η Φωκίωνος Νέγρη είχε τότε, αν το πιστεύεις, πάπιες και νερά που τρέχανε».

Καθώς βγαίνω από την τάξη στο πίσω μέρος της Αγοράς, περασμένες έντεκα, και κατευθύνομαι προς τη Φωκίωνος, σκέφτομαι πως απορροφήθηκα τόσο που ξέχασα να καληνυχτίσω. Η Άννα Δαμιανίδη, δημοσιογράφος στα «Νέα» και από τις πρώτες δασκάλες του σχολείου, έφυγε αθόρυβα πριν τη ρωτήσω γιατί και πως το αποφάσισε, ενώ στο μέηλ μου βρήκα γυρνώντας ανοιχτή πρόσκληση να επιστρέψω.

Απόψε νιώθω σα να συλλάβισα για πρώτη φορά την Αγορά.